Ouderschapskennis
 Ouderschapskennis
 Nieuwsbrief

Schrijf u in voor onze digitale nieuwsbrief en blijf op de hoogte!


[ advertenties ]

Katalysator

De ouderbegeleider vraagt of we van tevoren willen mailen wat we verwachten van de gesprekken met hem. Helemaal nog niet zo eenvoudig om dat zwart op wit te krijgen. Aan de ene kant is het simpel; iemand die naast ons staat, die ons en onze dochter leert kennen zodat we, wanneer dat nodig is, een deskundig mens hebben waarmee we kunnen sparren over wat wijsheid is. Maar dan ben ik in 3 regels klaar en dat is vast niet de bedoeling. Wat dan wel zijn bedoeling is, daar kom ik niet goed uit. Hoe leg ik uit wat ik bedoel met ‘iemand die naast ons staat’?

 

Hoe zeg ik op een nette manier dat ik geen behoefte heb aan tips en adviezen omdat ik die zelf wel uit een boekje kan halen? Hoe voorkom ik dat ik mijn ideeën over ouderbegeleiding, die ik beroepsmatig heb ontwikkeld, aan hem opleg waardoor hij zich bekeken en beoordeeld voelt. Want , en dat is misschien wel de kern van wat ik verwacht, ik wil bij hem máma zijn en niet een collega. Misschien wil ik dat juist wel oefenen tijdens de ouderbegeleiding: hoe ik weer mama kan zijn van mijn kind in plaats van hulpverlener.

Terwijl ik zo zit te worstelen op mijn tekst, tikt mijn man met gemak een a4-tje vol. Hij, die altijd moet ploeteren om zijn gedachten in woorden te vangen, hij rammelt het zo uit zijn toetsenbord. Verbijsterd zie ik het aan. En wat hij schrijft biedt meteen ook stof tot nadenken en lange gesprekken. Over ons. Over onze dochter. Over onze relatie tot haar en tot elkaar. Over haar zusje. Het nut van ouderbegeleiding bewijst zich onmiddellijk. Het speelt zich helemaal niet af tussen die 4 muren van de spreekkamer. Die gesprekken zijn slechts de katalysator om wat onderhuids broedt en gist naar boven te brengen. Met het schaamrood op de kaken moet ik bekennen dat ik nooit geweten heb dat het zó intensief was. Dat neem ik stiekem toch mee, mijn beroepspraktijk in (en dan laat ik de professionele blik verder los, beloofd!).

 

Janneke van Bockel is ouderschapsdeskundige en coacht, schrijft, denkt en spreekt zolang het ouderperspectief centraal staat. Als moeder van een kind met autisme zit zij ook regelmatig aan de andere kant van de tafel. Meer informatie op www.metamama.nl

 








Reacties op dit artikel:


Miranda
18 november 2013 - 16:43


Wat een herkenning! Ook ik noem mijzelf, na jaren ouderbegeleider te zijn geweest, ouderschapsdeskundige. Ook ik coach, schrijf en denk. Ik heb een kind met special needs en een kind met ggz-problematiek.
Ik worstel met deskundige zijn, moeder zijn, aan de andere kant van de tafel zitten en het ondergaan van processen die zich roeren in mijn zijn.

De intensiteit had ik bedacht te beseffen, maar nu ik het ervaar is dat iets heel anders... Herkenning dus!


Uw reactie, mening:
Vul het volgende veld niet in:
Naam:
Email:
Bericht:

Uw reactie is niet anoniem. Uw IP adres zal worden opgeslagen.