‘Ik vind er echt geen moer aan, kinderen opvoeden’ zegt ze tegen me. Ik bespeur een lichte opluchting bij deze bekentenis, maar die wordt al snel opgevolgd door tranen. Want het voelt als verraad om toe te geven dat het allemaal zo tegenvalt. Zo praat je toch niet over je kinderen… Wonderlijk dat er zo’n verschil is tussen de romantische verwachtingen en de dagelijkse werkelijkheid van opvoeden van kinderen. Dat levert een contrastervaring op, die je soms zomaar bespringt.

“Wie heeft de zon uit jouw gezicht gehaald? Wie heeft het licht in jou gedoofd? Wie heeft je rooie wangen bleek gemaakt? Wie joeg de dromen uit je hoofd? Wie brak jouw kleine hart? Kleurde je ogen zwart? Wie is niet nagekomen wat hij heeft beloofd?”

Wie een boekhandel binnenloopt, struikelt over de boeken met als onderwerp 'hersenen'. Swaab schreef er een bestseller over, maar Servan-Schreiber, Sacks en vele anderen houden ook een goed belegde boterham aan dit onderwerp over

Heeft u ook zo'n last van de grote hoeveelheid boeken over psychologie en pedagogiek die steeds verschijnen? Ik wil ze allemaal kopen en lezen maar er liggen ook nog vaktijdschriften zoals 'Ouderschapskennis' te wachten op het moment dat zij mij hun kennis mogen geven!

Als je dit leest ben je misschien wel wegbezuinigd, heb je geen orkest meer in je woonplaats of komt de post nog maar eenmaal per week. Deze doemscenario’s hangen ons boven het hoofd met een politiek die eigenbelang tot basis van onze samenleving verklaart.

Kent u dat gevoel? Midden op een tennisbaan staan, terwijl de ballen je van alle kanten om de oren vliegen. En dan ook nog van jezelf verwachten dat je elke bal terugslaat.

Ik ben zelfstandig en vrij gevestigd psychotherapeut. Dat wil zeggen dat ik niet al het 'gedoe' heb zoals wanneer je in een instelling werkt. Prachtig hoeveel vrijheid dit me geeft. Ik deel mijn tijd helemaal zelf in! Ik bepaal wanneer ik ouders spreek. Ik bepaal hoe mijn verslaglegging eruit ziet. Ik bepaal wat de kleur van mijn kamer is en welk meubilair ik kies.

Onlangs zag ik in een uitgave van de GZ-psycholoog een verontrustend overzicht van de verhouding tussen mannen en vrouw in dit vak. Is de categorie veertigers en vijftigers met veel meer vrouwen dan mannen al behoorlijk uit balans, bij de nieuwe instroom van GZ-psychologen haalt het aantal mannen nog geen tien procent. Natuurlijk weten we dat allemaal al een hele tijd. Als ik cursus geef aan GZ-psychologen ontwaar ik naast achttien vrouwen één of twee mannen. Het komt ook zelden voor dat een man in mijn praktijk solliciteert naar een stageplaats.