Ouderschapskennis

Ouderschapskennis, voor opvoedondersteuners en ouderbegeleiders,  is een tijdschrift voor de studie van ouderschap en ouderschapsproblematiek. De redactie van Ouderschapskennis weet uit ervaring wat de dagelijkse dilemma’s op de werkvloer van ouders, ouderbegeleiders en opvoedondersteuners zijn. Zij wil daarom bijdragen aan de ontwikkeling van de methodiek ouderbegeleiding. Zij zoekt verbinding met het onderwijs en stimuleert studenten en professionals om te lezen en te schrijven. Beginnende auteurs krijgen speciale aandacht.

Praktijk, theorievorming en onderzoek komen in elk nummer aan bod.

Ouderschapskennis is een platform voor ieder die professioneel werkt met ouders: opvoedondersteuners, maatschappelijk werkers, jeugdbeschermers, psycholoog, psychiater of (kinder)- psychotherapeut. De redactie werkt samen met het lectoraat Ouderbegeleiding aan de Hogeschool Leiden.

Ouderschapskennis is onafhankelijk: niet gebonden aan een vereniging. Het richt zich op alle werksoorten waar ouders worden begeleid en op alle disciplines die zich met ouders bezighouden.

Onze redactieleden komen uit de jeugdbescherming, opvoedondersteuning, maatschappelijk werk, jeugdgezondheidszorg, kinderpsychiatrie, jeugdzorg, wetenschap en beleidsontwikkeling.
 

 

(Advertentie)

Het laatste nummer van 2011 bevat luchtige en zwaarwegender onderwerpen. Tussen 'Scylla en Charibdis' bijvoorbeeld over het onder dwang werken met ouders thuis bij zeer ernstige misstanden in gezinsverband. En 'wat heet (nog) ouderbegeleiding', waarin Lieve Cottyn reacties en antwoorden geerft aan werkers en studenten die haar lezingen vorig jaar bezochten over eigen emoties en bij het werk met ouders.
De hoofdmoot van dit nummer houdt sterk verband met het lectoraat 'Ouderschap en Ouderbegeleiding' van de Hogeschool Leiden. Katie Lee Weille opent dit nummer met een vertaalde en samengevatte weergave van haar lectorale rede op 27 januari van dit jaar
Deze week luisterde ik naar de lectorale rede van Katie-Lee Weille, ‘onze’ lector Ouderschap & Ouderbegeleiding aan Hogeschool Leiden. En ik was niet alleen: een volle zaal met ruim 250 collega’s, studenten en docenten. De inhoud van haar rede is van bijzondere betekenis. Juist in deze tijd met zoveel aandacht voor opvoedondersteuning is het besef dat de meeste opvoeders ouders zijn - en niet volwassenen met een opvoedklus - noodzakelijk.
Wist u dat kindermishandeling en sociaal isolement vrijwel altijd samengaan? Vermoedelijk wel want dat kunt u als hulpverlener dagelijkse zien in de praktijk. Zijn uw interventies dan ook gericht op het versterken van het sociale netwerk van ouders? Te weinig, naar mijn indruk. Opvoedondersteuning is voornamelijk gericht op het versterken van de opvoedvaardigheden van ouders en in beperktere mate op het versterken van hun vaardigheden om steun te zoeken en vragen in het eigen sociale netwerk. Familienetwerkberaden en Eigen kracht conferenties worden nog maar beperkt ingezet. En dan voornamelijk in situaties die escaleerden door ernstige zorgen over de veiligheid en ontwikkeling van de kinderen.

 




 

(Advertentie)

Doelgericht spelen